ایستادن روی سر با پای باز
مسیر استرادل برای رفتن به کلهایست یک آزمون خالص برای مرکز بدن و شانه است: با پاهای باز نمیتوانید با تاب خوردن بالا بروید، پس عضلات پایینی شکم باید لگن را در یک راستا بالای شانهها نگه دارند، در حالی که سرینیها تنها با کنترل، پاها را بالا میبرند. این حرکت قدرت هل دادنی را میسازد که به هندستند استرادل و پایک منتقل میشود. فقط زمانی آن را اضافه کنید که کلهایست با تکیهگاهتان محکم باشد و گردنتان بار را خوب تحمل کند.
- تجهیزات
- وزن بدن
- نوع
- تعادلی, قدرتی, یوگا
- مرور بر اساس عضله
- راست شکمی پایینی, راست شکمی بالایی, دلتوئید قدامی
- هدف
- راست شکمی پایینی, راست شکمی بالایی, دلتوئید قدامی
- ثانویه
- سرینی بزرگ, راستکننده ستون فقرات, سر بلند سهسر بازویی, اسپلنیوس گردن, ذوزنقهای بالایی
- ثالثیه
- مایل خارجی شکم, جناغی-چنبری-پستانی, پشتی بزرگ, نزدیککننده دراز
روش اجرا
- 1
پایهٔ کلهایستادن را بسازید، چه با قلاب کردن ساعدها و چه با مثلث سهپایه، و آن را محکم به زمین فشار دهید.
- 2
پاها را آنقدر به داخل بیاورید تا لگن دقیقاً بالای شانهها قرار گیرد و پشت عمود شود.
- 3
پاها را به حالت استرادل از هم باز کنید و با سفت کردن مرکز بدن، پنجهها را از زمین جدا کنید.
- 4
پاهای باز را آرام به سمت سقف بالا ببرید، سپس در بالا آنها را کنار هم بیاورید.
- 5
بدن را از پاشنهها کشیده نگه دارید، سپس دوباره پاها را باز کنید و با همان کنترل آهسته پایین بیایید تا از حرکت خارج شوید.
- 6
بهمحض اینکه هر دو پا روی زمین نشست، گردن را در وضعیت کودک استراحت دهید.
نکتهها
- بالا آوردن را از شکم پایینی شروع کنید، نه با ضربهٔ پا، تا هرگز به گردن تکان ناگهانی وارد نشود.
- در سراسر مسیر بالا آمدن، شانهها را بالا بکشید و پایه را محکم به پایین فشار دهید.
- اگر نمیتوانید با کنترل بالا بیاورید، هنوز آماده نیستید؛ بهجای آن تمرین نگهداشتن با تکیهگاه را ادامه دهید.
- هرگز نگذارید سر بچرخد یا بار ناگهانی بگیرد؛ وزن بدن بر عهدهٔ دستها و شانههاست.
- در صورت مشکلات گردن، فشار خون بالا، گلوکوم (آب سیاه)، یا در دوران بارداری این حرکت را انجام ندهید.
تنوعها
اشتباههای رایج
- پاها هنگام جدا شدن انگشتان از زمین هنوز باریکاند، بنابراین پاها پایین و سنگین آویزان میمانند و بلند شدن به بالا کشیدن تبدیل میشود؛ ابتدا باز کردن پاها را زیاد کنید تا سبکتر شود.
- یک پرش کوچک برای جدا کردن انگشتان از تشک پنهانی وارد میشود، و آن ضربهٔ شتاب دقیقاً چیزی است که ورود با پای باز برای حذفش وجود دارد.
- باز بودن پاها در مسیر بالا خیلی زود بسته میشود و پاها را در حالی که لگن هنوز پشت شانههاست به هم میآورد و پرس را متوقف میکند.
- نزول رها میشود و پاها مستقیم روی زمین میافتند و پایین آوردن آهسته را که بیشتر قدرت این ورود در آن ساخته میشود از دست میدهند.
- لگن هنگام بالا رفتن پاها از شانهها به سمت پشت شما میرود، بنابراین پایه تمام صعود را صرف تعقیب تعادل میکند نه ثابت ماندن زیر آن.
پرسشهای متداول
- دوز شروع معقول برای ایستادن روی سر با پای باز چیست و ابتدا باید بر چه چیزی مسلط شوم؟
- ۳ تا ۵ تلاش آهسته در هر جلسه، با ۹۰ ثانیه استراحت بین آنها، دو بار در هفته، و تلاشی شمرده میشود که چیزی نپریده باشد. پیش از امتحان، یک کلهایستای یکدقیقهای پایدار با تکیهگاه و توانایی جدا کردن پنجهٔ هر دو پا از زمین در حالت پاهای کاملاً باز با لگن از قبل همراستا لازم دارید. با آهستهتر کردن صعود پیشرفت کنید نه طولانیتر کردن نگه داشتن، چون سرعت چیزی است که این ورود برای حذفش وجود دارد.
- چگونه ایستادن روی سر با پای باز را آسانتر یا سختتر کنم؟
- آسانتر: پایهٔ کلهایستا را بچینید، پاها را باز کنید و فقط شناور شدن انگشتان را تمرین کنید و یک نفس آنجا بمانید پیش از گذاشتن پاها. دیواری چند سانتیمتر پشت شما هیچ هزینهای ندارد و ترس را برمیدارد. سختتر: سه بار بدون تماس پاها بالا و پایین بروید، پاها را در بالا جمع کنید و برای پایین آمدن دوباره باز کنید، یا هر هفته کمی باز بودن را کم کنید تا با چیزی نزدیک به پایک بالا پرس کنید.
- ایستادن روی سر با پای باز چه چیزی را تمرین میدهد و چه زمانی انتخاب اشتباهی است؟
- شکم پایینی را برای نگه داشتن لگن روی شانهها تمرین میدهد در حالی که سرینیها پاها را کنترلشده بالا میبرند، همان الگویی که پرس هندستند با پای باز لازم دارد، و در این میان استقامت شانه را میسازد. در پایان یک جلسهٔ طولانی انتخاب اشتباهی است، وقتی بازوهای خسته دیگر پرس نمیکنند و گردن بیآنکه متوجه شوید تفاوت را میگیرد. با هر مشکل گردن، فشار خون بالای کنترلنشده، گلوکوم یا در بارداری از آن پرهیز کنید. برای قدرت میانتنه بدون بار نزدیک گردن، نگه داشتن توخالی و پایین آوردن آهستهٔ پا در هر دقیقه بیشتر کار میکند.
تمرینهای مرتبط
حرکتهای دیگری از کتابخانهٔ فیتری که همین عضلهٔ هدف را درگیر میکنند — اول با همان تجهیزات و همان سطح.














