مبتدی

آماده‌سازی کله‌ایستای بسته

پیش از آنکه کسی وارونه شود، باید ثابت کند می‌تواند پایه را نگه دارد و لگن را با گردنِ محافظت‌شده روی شانه‌ها بچیند. این تمرین آماده‌سازی پایهٔ ساعدهای درهم‌قفل‌شده را می‌سازد، بدن را روی سر به شکل دلفین بالا می‌آورد و پاها را به سمت آرنج‌ها راه می‌برد تا نقطه‌ای حس شود که پاها از زمین بلند می‌شوند. دقیقاً همان قدرت شانه و بالای پشت را می‌سازد که ایستادن روی سرِ واقعی را ایمن می‌کند.

تجهیزات
وزن بدن
بخش بدن
سرشانه, گردن
نوع
تعادلی, قدرتی, یوگا
عضلات درگیر
هدف
دلتوئید قدامی, ذوزنقه‌ای بالایی, ذوزنقه‌ای میانی
ثانویه
راست‌کننده ستون فقرات, راست شکمی بالایی, اسپلنیوس گردن
ثالثیه
پشتی بزرگ, جناغی-چنبری-پستانی, راست شکمی پایینی

روش اجرا

  1. 1

    زانو بزنید و انگشتان را در هم قفل کنید، ساعدها را روی زمین بگذارید و آرنج‌ها را تقریباً به عرض شانه باز کنید.

  2. 2

    فرق سر را به‌آرامی روی مت بگذارید و پشت جمجمه را در میان دست‌ها جای دهید.

  3. 3

    ساعدها را به پایین فشار دهید، پنجه‌ها را جمع کنید و لگن را بالا ببرید تا روی سر یک V وارونه بسازید.

  4. 4

    پاها را آرام به سمت آرنج‌ها حرکت دهید تا لگن بالای شانه‌ها برود.

  5. 5

    در حد خود مکث کنید، ساعدها را همچنان به پایین فشار دهید، سپس پاها را به عقب راه ببرید و در وضعیت کودک استراحت کنید.

نکته‌ها

  • آن‌قدر وزن را روی ساعدها بیندازید که تقریباً بتوانید سر را از روی تشک بلند کنید؛ فرق سر فقط یک راهنماست.
  • همان لحظه که حس کردید فشار در گردن جمع می‌شود، راه رفتن به سمت داخل را متوقف کنید و هرگز لگن را فراتر از کنترل خود به زور نبرید.
  • در تمام حرکت شانه‌ها را به سمت بالا و دور از گوش‌ها بکشید تا ستون فقرات گردنی کشیده بماند.
  • پیش از تلاش برای بلند کردن پاها، بر این نگه‌داشتن برای چند نفس آرام و ثابت مسلط شوید.
  • اگر درد گردن، فشار خون بالا یا مشکلات فشار چشم دارید، این حرکت را انجام ندهید.

تنوع‌ها

اشتباه‌های رایج

  • انگشتان در هم‌قفل‌شده سفت به پشت جمجمه فشرده می‌شوند و سر جایی برای نشستن ندارد؛ کف دست‌ها کاسه‌ای می‌سازند و فرق سر سبک در آن می‌نشیند.
  • انگشتان پا صاف و بدون جمع شدن می‌مانند و با پاشنه‌های پایین، پاها نمی‌توانند آن‌قدر جلو بروند که لگن جایی برود.
  • هر دور از همان فاصلهٔ آسان شروع می‌شود، بنابراین پاها هرگز نزدیک‌تر نمی‌شوند و تمرین پیشرفت نمی‌کند؛ جایی را که انگشتان پا رسیدند علامت بزنید و دو سه سانتی‌متر فراتر را هدف بگیرید.
  • هنگام نزدیک شدن پاها کمر مثل گربه گرد می‌شود، که محدودیت واقعی را پنهان می‌کند؛ لگن باید روی ستون فقرات بلند حرکت کند یا اصلاً حرکت نکند.
  • خارج شدن یعنی ایستادن مستقیم از شکل وارونه، که هجوم خون را به سر می‌فرستد؛ ابتدا پاها را به عقب ببرید و در حالت کودک بنشینید.

پرسش‌های متداول

یک مبتدی چند دور آماده‌سازی کله‌ایستای بسته انجام دهد؟
۳ تا ۵ دور، هر کدام ۳ تا ۵ نفس پایدار در نقطه‌ای که لگن روی شانه‌ها چیده به نظر می‌رسد، با استراحت در حالت کودک بین دورها. سه جلسه در هفته برای احساس تفاوت در یک ماه کافی است. با نزدیک‌تر کردن پاها به اندازهٔ دو سه سانتی‌متر یا افزودن یک نفس پیشرفت کنید، نه با وسوسهٔ بلند کردن پاها. وقتی توانستید ۵ نفس آرام در حد خود نگه دارید، نسخهٔ با تکیه‌گاه کنار دیوار گام بعدی است.
چگونه آماده‌سازی کله‌ایستای بسته را آسان‌تر یا سخت‌تر کنم؟
آسان‌تر: سر را کاملاً از زمین دور نگه دارید و حالت دلفین را نگه دارید که همان پرس ساعد را بدون چیزی زیر فرق سر تمرین می‌دهد، یا رفتن به جلو را از زانوها انجام دهید تا فقط لگن بالا بیاید. سخت‌تر: یک پاشنه را بلند کنید و نگه دارید، سپس یک زانو را برای یک نفس به سمت سینه شناور کنید در حالی که پای دیگر پایین است، سپس هر دو زانو را برای یک نفس. هر کدام گامی واقعی است و هیچ‌کدام پرتاب پاها به جایی نیست.
آماده‌سازی کله‌ایستای بسته برای چه کاری خوب است و چه کسی باید از آن صرف‌نظر کند؟
قدرت شانه و بالای پشت را می‌سازد که کله‌ایستا را ایمن می‌کند و مفیدتر اینکه صادقانه می‌گوید آیا هنوز آن قدرت را دارید: اگر لگن اینجا روی شانه‌ها نرود، آن بالا هم شما را نگه نمی‌دارد. با درد گردن، فشار خون بالای کنترل‌نشده یا بیماری‌های فشار چشم مانند گلوکوم از آن صرف‌نظر کنید. به‌عنوان کشش هم انتخاب بدی است؛ همسترینگ‌ها کمی طول می‌گیرند اما این ابتدا یک نگه داشتن قدرتی است.

تمرین‌های مرتبط

حرکت‌های دیگری از کتابخانهٔ فیت‌ری که همین عضلهٔ هدف را درگیر می‌کنند — اول با همان تجهیزات و همان سطح.

همهٔ تمرین‌های سرشانه